sobota, 30 sierpnia 2014

Rozdział X


Betowała Iza. Mam nadzieję, że tekst przypadnie Wam do gustu, bo, szczerze powiedziawszy, sprawił mi nieco trudności.

~*~*~

            — Jak oni się tam znaleźli? — Stłumione głosy docierały do niej jakby spod wody. Jeden z nich, doskonale Hermionie znany, właśnie się przybliżył, gdy jego właściciel cudownie wręcz ciepłą, lecz nieco lepką dłonią delikatnie dotknął jej czoła. Ron?
            — Nie mam pojęcia, ale wygląda na to, że mieli niesamowite szczęście! Gdyby Malfoy zobaczył ich choćby minutę później, pewnie musielibyśmy odprawiać kolejny pogrzeb.
Rozległo się pogardliwe prychnięcie.
— Daj temu na razie spokój, Ron! — Czyli miała rację! — Tym razem nie możesz mieć do niego pretensji! Gdyby nie on, Hermiona utopiłaby się.
— I Snape…
— Jakby kogokolwiek to obchodziło… A niechby się i utopił, też mi wielka strata. — Hermiona poruszyła się niespokojnie, jakby w ramach protestu. —  Może jeszcze mam mu wysłać kwiatki, co? Albo jeszcze lepiej: bombonierkę! Tylko będziecie musieli mi pomóc je wybrać, bo nie mam pojęcia, w jakich smakach gustują Śmierciożercy.
— Przymknij się i popatrz na Hermionę…
— Co z nią? — Złośliwa nuta w głosie Rona zniknęła tak szybko, jak się pojawiła, ustępując miejsca trosce.
— Wydawało mi się, że się poruszyła!
— Co?! Zawołajcie panią Pomfrey, szybko!
W tym samym momencie, kiedy zza parawanu wynurzyła się szkolna pielęgniarka, Hermiona zebrała wszystkie siły i uchyliła powieki, choć wydawały się ważyć co najmniej tonę. Przemogła się jednak i niezbyt przytomnym wzrokiem potoczyła dookoła siebie.  Widziała wszystkich, lecz niemal nikogo jeszcze nie rozpoznała. Wokół niej tłoczyła się trójka ludzi. Nachylali się nad nią tak nisko, że miała wrażenie, że gdyby spróbowała podnieść się choćby o parę cali, jej czoło przeżyłoby bliskie spotkanie z twarzą jednego z nich. Dopiero po chwili całkowicie dotarło do niej, kim są tajemniczy goście. Jednak nim zdążyła choćby pomyśleć o tym, by powiedzieć im, żeby się w końcu uciszyli – a przede wszystkich odsunęli – w pole jej widzenia wpadła dość niska, energiczna kobieta o nieco korpulentnej posturze. Lecz zamiast odrzucać, to tylko dodawało jej jakiegoś nieuchwytnego uroku. Ów często sprawiał, że człowiek czuł się jak w domu. A przynajmniej w chwilach, gdy ta milczała i nie wpadała w swój „matczyny” szał. Kobieta była jednak profesjonalistką, doskonałą uzdrowicielką, która niejednego już wyratowała niemal z objęć śmierci. Szczególnie zaś wykazała się w czasie Ostatniej Bitwy, kiedy większość hogwartczyków została trochę lub poważnie ranna.
— Jak się czujesz, moja droga? — Z ust pani Pomfrey padło standardowe pytanie, kiedy podeszła do łóżka Hermiony i rzuciła zaklęcie sondujące. — Nie kręci ci się w głowie?
Hermiona przełknęła ślinę i parę razy zamrugała, starając się przywrócić ostrość widzenia. Po chwili wróciła jej również przytomność umysłu, choć zmysły nadal były trochę przytępione. Nie kręciło jej się jednak w głowie, jak sugerowała pani Pomfrey. Nie odczuwała też większego dyskomfortu, wręcz przeciwnie, gdyż jej przyjaciele nieco się znad niej unieśli. Dziewczyna szybko przekazała tę informację uzdrowicielce (oszczędzając jej jednak ostatniej części), która uśmiechnęła się lekko z ulgą. Zaraz potem powróciło do niej rzucone wcześniej zaklęcie, wykazując, że Hermiona ma się na ogół dobrze. Mimo to pani Pomfrey przebadała jeszcze dziewczynę, zaglądając jej do gardła, oczu i uszu oraz sprawdzając tętno.  Po tym wszystkim spojrzała jeszcze na nią badawczo i rzekła:
— No, kochanieńka, nie da się ukryć, że miałaś wielkie szczęście. Jeszcze chwilka i nawet sam Merlin by ci nie pomógł. Z tego, co widzę, żebra zrosły się prawidłowo, chociaż przez jakiś tydzień możesz czuć dyskomfort przy oddychaniu. Nie pojmuję tylko, jak to się stało, że zalazłaś się z profesorem Snapem w jeziorze? Przez cały dzień każdy w zamku zastanawiał się, gdzie zniknęliście! W końcu Severus nic nie wspominał o chęci wybrania się gdziekolwiek… — Rozpoczęła swą tyradę kobieta. — Naprawdę, w dzisiejszych czasach młodzież ma coraz dziwniejsze pomysły, już się do tego przyzwyczaiłam, ale nigdy bym nie spodziewała się czegoś takiego po Severusie!
Spojrzała na swoją młodą pacjentkę z ciekawością, pragnąc dowiedzieć się, co takiego się stało. Jednak mijały minuty, a Hermiona nie kwapiła się, by rozwiać jej wątpliwości. Po części trudno było się temu dziwić, bo pani Pomfrey bardzo lubiła wszelkiego rodzaju ploteczki i nader chętnie dzieliła się nimi – będąc szczerym – z kim popadnie. Kobieta jednak nie przejmowała się tym brakiem taktu i, mimo niezliczonych próśb i gróźb, nadal zdawała się nie znać słowa „dyskrecja”. Dlatego też Hermiona przezornie nie odezwała się ani słowem. No prawie…
— To był wypadek.
A mówienie na to „wypadek” było niedomówieniem jakich mało! To tak, jakby któregoś z wielu pupilków Hagrida nazwać sympatycznym stworzeniem. Nieważne, że sam zainteresowany nigdy nie powiedziałby nic innego.
— No dobrze… Skoro tak mówisz… Cóż, w takim razie zaraz przyniosę ci eliksiry, które wypijesz, zanim coś zjesz… A wy — zwróciła się do otaczających łóżko przyjaciółki Harry’ego, Rona i Ginny — wynocha. TERAZ. Ona musi odpoczywać.
Mimo łagodnego tonu, w jej głosie pobrzmiewało jednak niejakie rozczarowanie faktem, że dziewczyna nie chciała dostarczyć jej kolejnego smakowitego tematu, który potem z najwyższą przyjemnością przedyskutowałaby z przyjaciółkami z portretów.
— Ale to nasza przyjaciółka! — zaprotestowali unisono nieproszeni goście.
— W takim razie na pewno leży wam na sercu jej dobro?
— Oczywiście!
— Więc powinniście wiedzieć, że musi odpocząć, a w waszej obecności jest to wybitnie niemożliwe. A sio! Ano już! — Machnęła ręką, jakby odganiała wyjątkowo natarczywą muchę. Choć w sumie niekiedy uczniowie przypominali takie. — Odwiedzicie pannę Granger za jakiś czas.
Nie doceniła jednak siły przebicia Gryfonów, którzy nie mieli najmniejszego zamiaru wyjść i nadal przekonywali uzdrowicielkę, aby pozwoliła im spędzić trochę czasu z chorą. Używali w tym celu wszystkich znanych sobie sposobów i nieugięta zazwyczaj pani Pomfrey nie miała innego wyboru, jak zgodzić się, by nieproszeni goście zostali na krótki czas.
— No… Dobrze, niech wam będzie. Możecie zostać, ale najwyżej pół godziny. Potem panna Granger musi iść spać!
— Dziękujemy, pani Pomfrey! — zabrzmiał chór głosów, kiedy wychodziła z izby, kierując się po potrzebne eliksiry. Wręcz nie wierzyła, że uległa trójce nastolatków! Zawsze szczyciła się tym, iż nikomu nie udało się nigdy z nią wygrać, gdy chodziło o spokój pacjentów.
Mamrocząc pod nosem, przekroczyła próg i pokręciła głową, aż jej kręcone blond włosy zawirowały dookoła. Kątem oka dostrzegła jak przyjaciele witają się z Hermioną Granger, ściskając ją mocno. Widząc to, już była gotowa na powrót wyganiać gości, lecz uśmiechy na ich twarzach szybko odwiodły Poppy od tego pomysłu.
Tymczasem na łóżku obok Hermiony usadowili się jej przyjaciele i teraz obserwowali dziewczynę z uwagą, szukając oznak bólu. Na szczęście żadnych nie znaleźli – widoczne było jedynie zmęczenie. Nawet zazwyczaj sterczące we wszystkie strony brązowe włosy wydawały się jakieś oklapnięte, jakby dopasowując się do fioletowych cieni pod oczami oraz bladej cery. Nie dało się również nie zauważyć, że Hermiona w ciągu bycia nieprzytomną dość znacznie schudła. Najłatwiej było to zauważyć, gdy spojrzało się na jej dłonie, na których teraz pod skórą wyraźnie odznaczały się kostki.
— Jak się czujesz? — zapytał Ron, głaszcząc ją po ręce.
Nim odpowiedziała, uśmiechnęła się i ogarnęła ich wzrokiem. Na ich twarzach ostatnie wydarzenia również zostawiły widoczne ślady – wydawali się bladzi i wymęczeni, jakby zupełnie nie spali. Co w sumie było prawdą, gdyż pozwalali sobie opaść w ramiona Morfeusza dopiero wtedy, gdy pani Pomfrey nie mogła już znieść ich obecności w Skrzydle Szpitalnym. Wszystko to spowodowało, że przez poprzedni tydzień dzielili swój czas pomiędzy zajęcia oraz czuwanie przy łóżku Hermiony. Aż trudno uwierzyć, że w ekspresie do Hogwartu martwili się, że siódmy rok nie przyniesie nic ciekawego ani ekscytującego… O ile wypadek przyjaciółki można do takich rzeczy zaliczyć.
— Chyba dobrze… Czego raczej nie można powiedzieć o was.
— Może… Po prostu my… Martwiliśmy się o ciebie. Pani Pomfrey mówiła, że jeśli dziś się nie obudzisz, będzie trzeba cię przewieźć do św. Munga — odparła Ginny.
Hermiona aż zamrugała. Wspomnienia zaczęły powoli do niej wracać i przypomniała sobie, jak spadali. Nie mieli wielkich szans na przeżycie, więc…
— Jak długo byłam nieprzytomna?
— Tydzień.
— CO?!
— Spokojnie, mamy dla ciebie wszystkie notatki. Nie uwierzysz, ale udało mi się nawet zmusić Harry’ego i Rona do uważania na historii magii.
— To prawda — roześmiał się Harry. — Potrzebowaliśmy co prawda paru szklanek eliksiru energetyzującego, ale się nam udało! Wiesz, wydaje mi się, że Binns zbiłby fortunę na wydawaniu płyt z kołysankami… Naprawdę nie mam pojęcia, jak udaje ci się nie zasnąć.
— Praktyka. Poza tym gdyby nie ja, od kogo bralibyście notatki? — Hermiona odwzajemniła uśmiech. — Jeju, tak się cieszę, że was widzę!
Mówiąc to, całą trójkę zagarnęła w iście niedźwiedzi uścisk i przytuliła mocno – a przynajmniej na tyle, na ile potrafiła po leżeniu bez zmysłów przez bity tydzień. Jej brązowe oczy lekko zwilgotniały, kiedy uświadomiła sobie, że mogła ich nigdy więcej nie zobaczyć! Na tę myśl uścisnęła ich mocniej. Jednak okazało się, że to znacznie nadwyrężyło jej wątłe siły i zaraz zmuszona była opaść ciężko na poduszki. Odetchnęła głęboko.
— Nic ci nie jest? — W głosie Harry’ego dało się wyczuć niepokój.
— Spokojnie, przeżyję.
— Na pewno?
Przewróciła oczami i pokiwała głową, zastanawiając się, kiedy padnie pytanie, które niewątpliwie męczyło jej przyjaciół od chwili, gdy dowiedzieli się o wypadku. Nie musiała jednak długo czekać, bo po paru zapewnieniach, że naprawdę nic jej nie jest, przyjaciele przeszli do interesującego ich tematu.
— Co się stało, Hermiono? Podobno Malfoy wyłowił was z jeziora ledwo żywych i przetransportował tutaj…
Hermiona zaklęła pod nosem. Proszę, tylko nie on! Mimo że współpracowała ze Ślizgonem, zdecydowanie wystarczył jej jeden dług. A teraz okazywało się, że zawdzięczała mu życie… Aż nie chciała myśleć, co chłopak wymyśli w ramach zapłaty.
— Hermiono? — odchrząknął Harry. — Jeśli nie chcesz, nie musisz nam mówić… — Jednak ton jego głosu wyraźnie przeczył słowom. Nie ulegało wątpliwościom, że Wybraniec był bardzo zaciekawiony i musiał dowiedzieć się, co sprawiło, że jego przyjaciółka niemal straciła życie!
— Ach, nie, Harry! A ty, Ron, możesz już przekazać swoim braciom, że jeśli kiedykolwiek ich zobaczę, pożałują! Ten ich malutki wynalazek o mało nas nie zabił…
— Nas? — przerwał jej Ron.
— Mnie i profesora Snape’a. Oj, nie rób takiej miny, przecież wszystko wam już wyjaśniałam. Zresztą… Nic mu nie jest, prawda? — Co prawda, to przez niego spadli z wodospadu, ale musiała przyznać, że całkowicie jej winą było to, iż znaleźli się w podziemiach Hogwartu. Cóż, Hermiona nie chciała się okłamywać. Z tego też powodu musiała zapytać, czy Snape’owi nic się nie stało… Bo pomimo tego, że oględnie mówiąc, nie przepadała za ponurym profesorem, w żadnym razie nie życzyła mu śmierci i gdyby przez nią spotkała go krzywda, trudno by jej było żyć z wyrzutami sumienia.
Nagle przypomniała sobie o rzuconym na nią zaklęciu, które obecnie przestało działać. Ale.. Jeśli tak było…? O nie!
— On nie żyje, tak?
Ron zmarszczył brwi na jej pytanie i już otworzył usta, lecz uprzedził go Harry, który do Mistrza Eliksirów był nastawiony odrobinkę mniej nieprzyjaźnie – żeby nie rzec: nienawistnie.
— Żyje. — Uspokoił ją. — Trzy dni temu wyszedł ze Skrzydła Szpitalnego i zdążył już kompletnie zgnębić nas na eliksirach. Jak dla mnie, czuje się całkiem dobrze. Nadal z niego taki sam dupek jak zawsze… Poza tym na ostatnich zajęciach rozpowiedział, że to ty straciłaś wszystkie punkty, jakie mieliśmy — nie umiał ukryć pretensji w głosie — przez co Ślizgoni cię uwielbiają… A cały nasz dom jest na ciebie wściekły.
Hermiona westchnęła z ulgą, by zaraz jęknąć. Dajcie jej różdżkę i łopatę… Albo nie, nie w tej kolejności – ktoś w końcu musiał ten grób wykopać. Martwa raczej mogłaby mieć z tym problemy.
— Nie dziwi mnie to. Sama nie mogę zrozumieć, jak mogłam być taka głupia! Przepraszam. — Spojrzała na nich,  mając nadzieję, że zrozumieją.
— My nie jesteśmy na ciebie źli… Nie patrz tak na nas! Przecież wiesz, że już nieraz traciliście o wiele więcej punktów — żachnęła się Ginny.
— Ona ma rację. Poza tym, na szczęście to dopiero początek roku, więc powinno im szybko przejść. Szczególnie, że Snape już zapowiedział jakiś piekielnie trudny sprawdzian. Założę się, że tuż przed nim będziesz najbardziej lubianą uczennicą w szkole. Wiesz, jak to wygląda. —  Jakby sam nigdy nie ganiał za nią, w desperacji prosząc o notatki. — Zapomną, a punkty się jakoś odbije. Jestem pewny, że zaraz znajdą jakiś inny temat do plotek.
— Dzięki, Harry. Wracając, ten cały wynalazek braci Rona zareagował z eliksirem, który stał w klasie i powstało coś… Zabójczego. Nie mam pojęcia, co to było, ale przeraziło Snape’a, wyobrażasz sobie? Wcześniej rzuciłam zaklęcie blokujące, wiecie które, i to spowodowało, że nie mogliśmy się wydostać, bo otwarte pozostały jedynie drzwi na zaplecze. Schowaliśmy się tam i rozwaliliśmy podłogę, bo przypomniałam sobie, że pod lochami biegną rury… I, Harry, złamałam różdżkę! — Jej oczy zaszły łzami, kiedy przypomniała sobie widok połamanych drzazg, które z niej zostały. Nim się opanowała, musiała minąć dobra chwila.
W tym samym momencie, kiedy Hermiona otworzyła usta, by dokończyć swoją historią, w pobliżu pojawiła się pani Pomfrey z tacą, na której stały fiolki z różnobarwnymi eliksirami oraz duża szklanka. Kobieta podeszła do łóżka, na którym leżała dziewczyna i zlustrowała ją bystrym spojrzeniem swoich niebieskich oczu, które lekko się zmrużyły, gdy ujrzała łzy na jej policzkach.
— Czy wy jesteście niepoważni?! Ona ma odpoczywać, a wy ją denerwujecie?! Wiedziałam! Wynocha! Szybko, zanim zdecyduję, że będziecie mogli ją odwiedzić tylko po to, by dać jej notatki!
— Ale, pani Pomfrey…
Jednak tym razem protesty na niewiele się zdały, bo zazwyczaj spokojna pielęgniarka zdawała się tracić cierpliwość. W końcu machnęła tylko różdżką, a oni poczuli, jak jakaś dziwna siła wypycha ich na korytarz i zatrzaskuje za nimi drzwi. Jednak gdy podskoczyli do klamki i za nią szarpnęli, ta ani drgnęła. W końcu po paru minutach siłowania się, Harry, Ron i Ginny zdecydowali się poddać. Skoro nawet Alohomora nie działała…
— Cóż, wygląda na to, że na razie nie ma szans, byśmy weszli.
— Na razie. — Na ustach Harry’ego zagościł szeroki, diabelski uśmieszek. — Możemy tu wrócić wieczorem pod peleryną. Co wy na to?
Po chwili podobny uśmiech pojawił się również na twarzach rudowłosego rodzeństwa. Cała trójka miała to do siebie, że często zachowywali się, jakby nadal byli na pierwszym roku i zupełnie nie przeszkadzało im, że to nie przystoi osobom w ich wieku. A już szczególnie siedemnastolatkom będącym bohaterami wojennymi. Dlatego też Ginny bardzo żałowała, że nie urodziła się ten przeklęty rok wcześniej i nie miała szansy uczestniczyć we wszystkich niesamowitych przygodach. Pod tym względem bardzo zazdrościła Hermionie, która, pomimo tego, że nie był to jej żywioł i nie sprawiało jej to większej przyjemności, brała w tym wszystkim udział, zyskując wspaniałe wspomnienia. Ginny była zdania, że jej przyjaciółka nie doceniała tego tak, jak powinna, zwłaszcza, że sama Ginny oddałaby wiele, by być na jej miejscu… Nawet jeśli oznaczałoby to spędzanie czasu w towarzystwie własnego brata.
Rudowłosa jednak szybko odgoniła podobne myśli. Nagle zmarszczyła nos, przypominając sobie o czymś.
— Zmieścimy się pod nią we trójkę?
Jej chłopak z ociąganiem pokręcił głową, a diabelskie ogniki z jego oczu zniknęły tak szybko, jak się pojawiły. Chyba nie pomyślał o tym drobnym szczególe… Jak i o tym, że wcześniej pożyczył ją Hermionie! Została pewnie w klasie Snape’a, do której aktualnie nikt nie miał dostępu – zajęcia odbywały się w innej sali i miało tak zostać aż do odwołania. Ewentualnie dziewczyna mogła ją zgubić podczas wędrówek rurami albo w jeziorze. Harry sam nie wiedział, która z opcji wydała mu się gorsza.
— Nie… Zresztą to odpada. Zapomniałem, że pożyczyłem ją Hermionie. Tak samo jak Mapę Huncwotów — powiedział w końcu ze smutkiem w głosie.
Ronowi również zrzedła mina.
— Czyli co?
— Nic. Pozostaje nam spróbować wkraść się normalnie lub po prostu odpuszczamy.
— Wiesz, w sumie co nam szkodzi? I tak nie mamy punktów, żeby je stracić — stwierdziła z czarnym humorem Ginny. — Poza tym myślę, że nawet gdyby ktoś nas złapał, zrozumieją. Chyba że chcecie iść po pozwolenie do McGonagall?
— A zgodzi się?
— Teoretycznie powinna. W końcu Hermiona to jej ulubiona uczennica. Zresztą… Och, dajcie spokój, musi się zgodzić. Przecież nasza przyjaciółka o mało nie umarła, a my tylko chcemy ją odwiedzić. To żadna zbrodnia!
— Zapomniałaś o pani Pomfrey. Nawet Dumbledore nie był w stanie jej namówić, kiedy na coś się uparła.
— Przecież McGonagall jest dyrektorką.
— My to wiemy. Jej to wytłumacz. — Ron wskazał na drzwi, wyraźnie mając na myśli szkolną pielęgniarkę.
— Nie, dzięki. Pasuję. Wolę nie być na jej celowniku, szczególnie, że gram w Quidditcha i coś wątpię, by udało mi się przeżyć cały rok bez wizyt w Skrzydle Szpitalnym.
— A więc nie ma sensu nawet próbować z McGonagall? — zapytała Ginny, odrobinę obrażona, że Harry i Ron tak szybko odrzucili plan, który wymyśliła.
— Wątpię.
— Czyli robimy tak jak za starych, dobrych czasów i po prostu olewamy zasady? — W oczach Rona ponownie zagościł psotny blask.
Harry tylko pokiwał głową, a Ginny przełknęła urażoną dumę i również przyznała im rację.
Jednak kiedy nadszedł wieczór, a właściwie noc i przyjaciele stwierdzili, że to najlepsza pora na przeprowadzenie operacji, Ginny zrezygnowała. Wymówiła się faktem, że jest zmęczona, a Hermiona i tak na pewno jej wszystko opowie… Harry i Ron tylko wzruszyli ramionami, a kwadrans później, uważnie obserwując, czy nikt przypadkiem nie idzie, skradali się już w stronę Skrzydła Szpitalnego. Za każdym razem, kiedy zbliżali się do zakrętu, przystawali, kładąc palec na ustach i wyglądając zza rogu. Parę razy musieli aż puszczać się biegiem, słysząc w oddali wesołe pogwizdywanie Irytka i sapanie goniącego go Filcha. Na szczęście jednak korytarze były wyjątkowo puste, więc udało im się dotrzeć do celu bez większych przeszkód. Mimo to zerknęli wpierw przez dziurkę od klucza, czy przypadkiem w Skrzydle Szpitalnym nie pali się światło. Wszystko jednak wskazywało na to, że pani Pomfrey już położyła się spać i mogli wejść prawie bez obaw. Chłopcy na palcach podeszli do łóżka Hermiony, a kiedy już byli w odległości metra od przyjaciółki, Harry rzucił się na nią. Momentalnie się obudziła i otworzyła usta do krzyku, spoglądając na niego nieprzytomnymi, przerażonymi oczyma.
— Hermiono! Cicho, to ja, Harry. Spokojnie — wyszeptał, zatykając jej buzię dłonią.
W tym czasie Ron rzucał zaklęcia rozpraszające i wyciszające.
— Czy wyście kompletnie zgłupieli?!
Obaj w tej samej chwili wyszczerzyli zęby, a Harry już otwierał usta, by zaprzeczyć, ale Hermiona zatrzymała go ruchem dłoni, którą cudem udało jej się uwolnić.
— Zresztą nie odpowiadajcie, nie chcę wiedzieć. Ronaldzie, nie ciesz się jak idiota! — Ton jej głosu wyraźnie wskazywał, że nie jest zadowolona. — A ty, Harry, zabieraj ze mnie te swoje kościste cielsko! Przez ciebie będę miała siniaki!
Wybraniec, mrużąc oczy ukryte za okrągłymi okularami, szybko podniósł się, w wyniku czego z gardła Hermiony wydarło się westchnienie ulgi. Jednak trudno było się temu dziwić. Harry, pomimo że przybyło mu trochę mięśni i jego sylwetka zmieniła się na bardziej męską, nadal był wybitnie chudy i kościsty. Zaś spotkanie z tymi jego kośćmi zawsze kończyło się małymi siniakami – pod tym względem Hermiona nadzwyczaj współczuła Ginny.
Ron w reakcji na całe zdarzenie tylko przewrócił oczami, zdając się nie mieć zupełnie nic przeciwko, by jego przyjaciel leżał na jego narzeczonej. I choć było to lepsze od częstych wybuchów zazdrości, Hermiona nie była tym zbytnio zadowolona.
— Ja? Kościsty? — zaprotestował w udawanym oburzeniu Harry. — To nie mi można policzyć wszystkie żebra!
Hermiona tylko uniosła brwi.
— Doprawdy? Nie tobie?
— No dobra. Nie tylko mi. Już. Zadowolona?
— A jak myślisz? — zapytała, szczerząc zęby. — Zresztą, nieważne. Wątpię, że przyszliście tutaj po to, by dyskutować o tym, że schudłam.
Przyjaciele odwzajemnili uśmiech, po czym usiedli na łóżku po obu jej stronach. Hermiona natomiast szybko opowiedziała im całą historię, ignorując ich okrzyki w bardziej emocjonujących momentach (jak na przykład spotkanie z kwintopedą). Co ciekawe, przemilczeli kwestię rzuconego na Hermionę przez Snape’a zaklęcia. Spojrzeli tylko na siebie, a Ron uniósł brwi, jakby chciał powiedzieć „A nie mówiłem?”. Harry zaś przytaknął z nieco ponurą miną, co jednak ubiegło uwadze Hermiony. Gdy dowiedzieli się już wszystkiego, popomstowali na Mistrza Eliksirów oraz Malfoya oraz opowiedzieli jej o wszystkim, co działo się w szkole, kiedy była nieprzytomna. W efekcie skończyło się to tym, że chłopcy opuścili Skrzydło Szpitalne dopiero nad ranem.
Okazało się jednak, że bynajmniej nie był to koniec wizyt składanych Hermionie… Kiedy obudziła się, odespawszy nocną obecność przyjaciół, już czekał na nią kolejny gość.




sobota, 23 sierpnia 2014

Liebster Award


 Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość do rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody, należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował!


Za nominację dziękuję Kinie! Powiem szczerze, że zupełnie się jej nie spodziewałam i była dla mnie wielkim zaskoczeniem. Mimo to zrobiło mi się naprawdę miło.


1.      Jakie jest Twoje ulubione zajęcie?
Przede wszystkim czytanie, pisanie, taniec – chociaż niezbyt mi wychodzi. Osobiście lubię również po prostu chodzić po polach i łąkach ze słuchawkami w uszach.

2.      Pierwsza rzecz jaką robisz rano?
Zważywszy na to, że u mnie rano zaczyna się od około 11… Zazwyczaj jestem ściągana z łóżka tylko po to, żeby posiedzieć z rodziną.

3.      Czy chciałabyś wydać książkę? Jaką?
Dużo osób mi o tym mówi, ale nie jestem do tego przekonana, bo wątpię, czy ktokolwiek chciałby wydać coś mojego. Ale gdyby już się zdarzyło, że ktoś by się o to pokusił, pewnie byłaby to historia z wątkami fantastycznymi. Co jak co, ale nie jestem dobra w obyczajówkach.

4.      Lubisz czytać książki? Jakiego gatunku?
Jasne, że lubię. Trudno pisać bez czytania. Najczęściej sięgam po kryminały, horrory, zdarza mi się również przeczytać romans. Zazwyczaj jest w nich wątek fantastyczny.

5.      Gdzie chciałabyś spędzić weekend?
W jakimś odludnym miejscu z przyjaciółmi. Nie wiem, góry? Może jakiś biwak w lesie; coś w tym rodzaju.

6.      Twoje największe marzenie?
Największego nie zdradzę, ale mogę powiedzieć o paru pomniejszych: zostać lekarzem, podróżować, zdobyć prawko na motor… Chociaż to w sumie bardziej podchodzi pod cele.

7.      Gdybyś musiała przeczytać którąś z tych trzech książek, po którą być sięgnęła: Hobbit, Harry Potter, Zmierzch?
Harry Potter, rzecz jasna. Hobbita również lubię, lecz Zmierzch… Pozostawię sprawę tej pozycji bez komentarza.

8.      W jakim świecie z książki bądź opowiadania, chciałabyś się znaleźć?
Stawiam na Hogwart lub świat z książek Sherrilyn Kenyon.

9.      Twoje ulubione blogi?
Nie mam ulubionych. Zazwyczaj czytam je tylko po to, by wiedzieć, jakie są tendencyjne błędy w historiach, których chcę unikać. Poza tym dobrze też znać się, co podoba się Czytelnikom, a co nie.
Poza tym czytam raczej te, na które mnie ktoś zaprosi lub osób, które skądś znam.

10.  Ulubiona piosenka?
Również nie mam ulubionej, ale gustuję najbardziej w rocku i punk rocku. Ostatnio jakoś chodzą mi po głowie również utwory Perfektu, szczególnie „Chciałbym być sobą”.

11.  Wolisz siedzieć po nocy, czy wcześniej wstawać?
Zdecydowanie nie jestem rannym ptaszkiem, a najlepiej śpi mi się w dzień. Siedzenie po nocy to dla mnie tzw. Chleb powszedni. J



To teraz moja kolej, by kogoś nominować, czyż nie?
W takim razie na mojej liście znajdą się:


A oto pytania, na które musicie odpowiedzieć:
1.      Gdzie i jak lubisz pisać? Tzn. w ciszy czy przy muzyce, w domu czy gdzieś na dworze, samemu czy z kimś?
2.      Skąd pomysł na akurat taką tematykę bloga?
3.      Czy w jakiś sposób wiążesz swoją przyszłość z pisaniem?
4.      Co sądzisz o „instytucji” beta-readerów? Przydaje się mieć Betę, czy może to raczej niepotrzebne?
5.      Po jakie książki najczęściej sięgasz?
6.      Opowiedz mi o swoim ulubionym bohaterze lub bohaterce? Dlaczego akurat on/ona?
7.      W jaki sposób kreujesz świat i bohaterów swojego opowiadania? Opierasz się na rzeczywistych postaciach, ludziach, których znasz?
8.      Czy próbujesz wzorować swój styl na podstawie dzieł jakiegoś Autora, który jest dla Ciebie swoistym autorytetem w kwestii pisania? Jeśli tak, to kto to taki?
9.      Masz ulubione blogi? Jeśli nie, to na które dość często zaglądasz?
10.  Jakie gatunki książek najbardziej do Ciebie przemawiają?
11.   Co, nie licząc pisania, zajmuje Ci wiele czasu?

I to by było chyba na tyle, czyż nie?